Pim Westerweel - Joseph Luns

Joseph Luns

Het was mijn eerste portret van een belangrijke politicus. Er moest een omslag worden gemaakt van deze minister van buitenlandse zaken voor het boek "Ik herinner mij...".

Mijn portretten maakte ik meestal met bestaand licht. Maar aangezien ik de situatie bij hem thuis niet kende, nam ik het zekere voor het onzekere en nam een grote reflector mee met een 500 watt lamp. Om het licht wat zachter te maken had ik een diffuserkapje op de lamp gezet waardoor het licht terugstraalde op de reflector. Terwijl ik bezig was hoorde ik mevrouw LUns in de keuken bezig. In samenwerking met mevrouw A.Landwehr-Clejan was van hun hand het boek 'Intenationale gerechten' verschenen, waarin leden van het Corps Diplomatique hun internationale gerechten beschreven, zoals o.a. 'Kip met smurrie', 'Kroonprinses als Nederlands baksel' en 'Vogelnestje'. Om Luns een interlectuele uitstraling te geven (hij was kort tevoren nog als Prins Carnaval in de pers verschenen) zette ik hem voor de enorme boekenkast. Ik liet hem recht in de lens kijken en zorgde voor een mooi strijklicht. De diffuser zorgde voor een mooi zacht licht. Aangezien hij naar een diner moest, had ik maar weinig tijd. Na 1 filpje had ik het wel gezien dat ik genoeg had. De diffuser op mijn lamp had wel een mooi zacht licht gegeven, maar deze reflector projecteerde ook de hitte, als een brandglas, op mijn bakelieten fitting. Er begon zicht een niet te harden stank dor de kamer te verspreiden. Luns dacht natuurlijk niet aan mijn lamp maar aan zijn culinaire ega in de keuken. "Mary, wat ben jij aan het koken? Het lijkt wel rotte vis!". Bij het opbergen van mijn apparatuur wist ik het al. De fitting was gloeiend heet en bijna gesmolten. Luns wachtte niet tot ik de deur uit was, maar vluchtte snel naar zijn diner. Zijn vrouw gooide alle ramen en deuren open en ik ging er als een speer vandoor. Het was 17-09-1971